Emotie ten top.

Het is nu zaterdagavond en mijn column schrijf ik morgen pas , maar toch moet ik vanavond iets kwijt want de adrenaline is vandaag hoog opgelopen al probeerde ik dat volgens mij goed te verhullen.

Dit jaar had ik met de duiven maar één focus en dat was een eerste prijs winnen en liefst in zo hoog mogelijk verband, ik had het nodig om mijn gemoed van binnen tot rust te krijgen.

2020, vroeg in het jaar kreeg Ienepien pijn in haar buik en ging naar de huisarts. Deze stuurde haar direct door voor een scan en die verontruste dus kwamen er vervolg onderzoeken. De uitslag was verschrikkelijk , Ienepien had alvleesklierkanker , ongeneeslijk. Ze had nog kort te leven maar…. als ze aan de chemotherapie zou gaan kon haar leven nog met ongeveer 7 maanden verlengd worden. Mijn Ienepien maakte die keus en ging vechten , vechten als een leeuwin, vechten om die kanker te overleven, voor mij ,haar kinderen en kleinkinderen.. Om de week gingen we op vrijdag naar het ziekenhuis en werden de zakken chemo aangekoppeld tot zondags op de dag. Ik moest van Ienepien gewoon mijn duiven gaan inkorven en zaterdags pakken. Van de vereniging de Blauwe doffer , Rotterdam kreeg ik de volle medewerking als ik kwam werd ik ondanks de protocollen gelijk geholpen  en met het uitslaan ook, zodat ik steeds weer direct naar Ina toe kon. Op maandag  moest Ienepien zichzelf injecteren om weer voldoende weerstand te krijgen voor haar volgende chemokuur, van die injectie was ze steeds heel erg ziek. Ze kreeg van die flesjes zgn. astronautenvoeding , ze kon ze niet weg krijgen en werd er alleen zieker van. Ik maakte biefstukken en ander eten voor haar om te zorgen dat ze op gewicht bleef , vaak stond het bord onaangeroerd naast de bank of naast haar bed . Maar we knokte door. Zij geloofde erin , ik speelde voor haar mee  maar in mijn binnenste was ik realistisch en dacht steeds weer een dag weg, het noodlot komt steeds dichterbij. Het elfde chemo weekend was achter de rug en we zouden opgaan voor de twaalfde maar Ienepien was na de injectie erg ziek, at bijna helemaal niet meer en kwam niet van bed. Opeens zei ze , ik heb het ziekenhuis gebeld en we mogen straks komen. Wij naar het ziekenhuis , lopen kon ze niet meer. In het ziekenhuis bleek dat ze corona had en iedereen schrok zich rot. Maar de arts zei na een test , gelukkig mevrouw uw longen zijn nog vitaal en 100 % in orde dat is uw voordeel. Twee dagen later waren de longen totaal verrot en lag Ienepien aan de beademing  een week later overleed ze. Ik kreeg nog een kaart van het ziekenhuis met medeleven. De alvleesklierkanker was zo goed als weg stond erin en vermoedelijk zou ze dat hebben overleeft maar de corona maakte een eind aan haar krachtige strijd , inmiddels was ook ik positief getest en vermoedelijk hadden we het beide op een zaal in het ziekenhuis opgelopen.

Waarom nu dit verhaal, die eerste prijs al is het maar in mijn club die ik vandaag behaalde was voor mijn Ienepien, al heeft ze daar zelf niks aan maar ik voelde mij gedwongen om dit voor haar te bereiken. Net zo als ik me dit jaar gedwongen voel om de club die mij in 2020 zo hielp door mij de kans te geven veel bij Ina te zijn , te helpen. Dit jaar steeds de manden geladen , water gegeven en de manden gelood. Ik voelde deze verplichting. De eerste is er , de tranen waren er en een kaarsje heb ik voor haar urn aangestoken. Nog één week manden en de boel verzorgen en dan heb ik ook voor mijn club mijn doel bereikt.

Het is een heel intiem en persoonlijk verhaal maar deze dag was voor mij een dag van geluk , verdriet en hoop.

Kees Commijs.

 

Comments are closed.